Als beschuldigen niet helpt...

Bijgewerkt op: jun 28


De reden waarom conflicten aanslepen, is dat we maar één kant van het verhaal ervaren. We leggen al snel de schuld bij de andere en vergeten dat die niet door dezelfde bril kijkt. Iedereen kijkt vanuit een andere invalshoek en heeft een ander beeld van de situatie.


Een andere positie innemen, uit nieuwsgierigheid, kan het conflict in beweging brengen. Daarnaast merk ik bij mezelf iets anders cruciaal om het conflict op te lossen: stoppen met de schuld bij iemand anders te leggen. En dat is niet simpel.


"De kinderen zuigen alle energie uit mij. Omdat ze geen zin hadden in een fietstocht - waar ik zo naar verlangde - bleven we thuis en kon ik niet sporten. Ze maken me moedeloos!"


"Mijn leidinggevende luistert niet naar mijn inbreng. Ik heb het gevoel dat mijn inzichten er niet toe doen. Telkens als we met elkaar spreken voel ik de energie wegsijpelen. En dat is zijn/haar schuld."


"Mijn schoonmoeder maakt me gek met haar bemoeizucht."


Gedrag van anderen wekt gevoelens en oordelen op. Voortdurend. Maar hen de schuld geven, vermindert je slechte gevoel niet en verhindert al zeker niet dat het gevoel terugkomt.


Wat helpt dan wel?

Het lijfelijk ervaren van een bepaalde situatie.


Denk aan iemand die belangrijk is in je leven. Ga na wat je lijfelijk ervaart als je aan die persoon denkt. Denk dan aan een andere belangrijke persoon in je leven. Ga weer na wat je lijfelijk ervaart. Merk je het verschil?


Elke situatie brengt een lijfelijk ervaren met zich mee. Als je daar aandacht aan schenkt, ontstaat automatisch een beeld of woord. Soms komt het snel, soms is het even zoeken en aftoetsen tot het beeld of woord helemaal klopt. Vervolgens ga je na wat het beeld jou vertelt over de hele situatie. Dat doe je niet door erover na te denken. Onze hersenen alleen zijn niet zo creatief en leveren geen nieuwe inzichten aan. Door lichaam en geest te combineren ontstaan wel nieuwe inzichten.


Dit weekend hadden we een familiefeest bij mijn schoonfamilie. Iedereen is vriendelijk en toch voel ik me er steeds ongemakkelijk. Na afloop paste ik 'focusing' toe op het feest. Uit de vage lijfelijke ervaring bij het terugdenken aan het feest, ontstonden puzzelstukken. Mijn puzzelstuk paste niet bij de rest van de puzzel. Ik probeerde maar het lukte niet. Vervolgens dwarrelden alle puzzelstukken vrij door mijn buik. Alsof iedereen zich losmaakte van zijn plek en een nieuwe positie zocht. Vervolgens zag ik mezelf in de zetel zitten, samen met mijn schoonbroer (man van de zus van mijn lief). We observeerden de dynamiek van het oorspronkelijke gezin. Plots viel de puzzel op zijn plek. Ik deed altijd hard mijn best om vrolijk te zijn en om te verbinden. Ik wilde de afstand compenseren die ik ervaar tussen mijn man en zijn zussen en ouders. Maar dat is mijn taak niet en ik zal er ook nooit in slagen. Gewoon de dynamiek mogen observeren zonder hem te moeten veranderen, bracht opluchting. Waarschijnlijk zijn er nog meer verklaringen voor het ongemakkelijke gevoel maar dit beeld bracht een belangrijk inzicht voor mij.


Aandacht hebben voor lijfelijke ervaringen bij een situatie creëert inzichten die via analyse niet mogelijk zijn. Dit proces heet 'focusing'.


Je kan het alleen doen maar het gaat gemakkelijker als er iemand aanwezig is die luistert. Ik leer het je graag aan en vervolgens zoek je een focusmaatje met wie je regelmatig samen kan focussen. Maak een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek.




36 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven